DEFINICJA POJĘCIA: In vitro to zapłodnienie pozaustrojowe, które polega na doprowadzeniu do połączenia komórki jajowej i plemnika poza organizmem kobiety w warunkach laboratoryjnych i transferze zarodka do macicy kobiety. Obejmuje szereg szczegółowych i rozwijających się technik – w perspektywie gametogenezę in vitro.

ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Historia zapłodnienia pozaustrojowego wiąże się z narodzinami pierwszego „dziecka z probówki” Louise Brown w 1978 r. Poprzedzona jednak była badaniami i eksperymentami z zakresu embriologii, badań nad plemnikami i komórkami jajowymi, w szczególności osiągnięciami w zakresie zamrażania plemników i prac nad sztuczną inseminacją. Można dostrzec związek wspomnianych badań z marzeniami ludzkości dotyczącymi możliwości tworzenia człowieka wyrażanymi w wielowiekowej kulturze.

UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Zapłodnienie pozaustrojowe in vitro należy do zagadnień budzących ogromne spory. Koncentrują się one wokół rozumienia wolności i autonomii człowieka, wokół godności osoby ludzkiej, oceny etycznej podejmowanych czynów. Elementem tych sporów są dyskusje na temat dobra dziecka poczętego drogą in vitro i możliwości jego rozwoju, a także problemu macierzyństwa zastępczego, jak również kwestii finansowania tej techniki.

REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I ­REKOMENDACJAMI: Spory wokół in vitro przybierają często dramatyczny wydźwięk w związku ze zróżnicowaniem terminologicznym – chodzi o pojęcia reprodukcji bądź terapii. Kluczowe pozostaje niezmiennie podjęcie możliwości konsensusu dotyczącego statusu zarodka ludzkiego. Istotną wreszcie kwestią jest wprowadzenie do debaty pojęcia naprotechnologii jako potencjalnie alternatywnej szansy dla niepłodnych par.