DEFINICJA POJĘCIA: Bioetyka to obszar wiedzy i nauki zajmujący się relacją między życiem a zbiorem norm, zasad i wartości. Pojęcie życia może odnosić się do wszelkich jego form istniejących na ziemi (bioetyka zielona) lub tylko do człowieka (bioetyka biała lub czerwona). Prawa człowieka to z kolei obszar badań naukowych odnoszących się do relacji posiadającej uprawnienia i wolności jednostki do władzy politycznej tak w ujęciu horyzontalnym, jak i wertykalnym.

ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Bioetyka jako zjawisko socjokulturowe obecna jest w dyskusji społecznej od drugiej połowy XX w., choć jej źródła sięgają do etyki lekarskiej zakorzenionej w starożytnym nauczaniu Hipokratesa. Prawa człowieka są natomiast pojęciem obecnym już w osiemnastowiecznych deklaracjach i dyskusjach na terenie Europy i USA, włączonym na trwałe do słownika pojęć w 1948 r., z chwilą proklamowania Powszechnej deklaracji praw człowieka ONZ.

UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Bioetyka jest nadal młodym obszarem wiedzy łączącym analizę etyczną z rozwojem biomedycyny, przedstawiającym wnioski dotyczące wykorzystania najnowszych zdobyczy nie tylko medycyny, ale także biologii, biotechnologii i genetyki. Prawa człowieka mają na celu zwrócenie uwagi na konkretne uprawnienia jednostki w relacji z władzą rozumianą jako instytucja, osoba lub nawet system znajdujący się w proporcjonalnie lepszym położeniu niż ona.

REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I ­REKOMENDACJAMI: Bioetyka wskazuje na konieczność przedkładania dobra istoty/osoby/człowieka nad cele i dążenia nauki. Myśl prawno-człowiecza eksponuje godność jednostki, która – choć trudna do zdefiniowania – winna być weryfikatorem działań podejmowanych przez władze. Perspektywy bioetyczna i prawno-człowiecza spotykają się w ramach budowania koncepcji godności pacjenta: bazowanie w dyskusjach na dobru i szacunku dla jego osoby stanowić może przykład drogi pomagającej wyjaśnić dylematy pojawiające się w dynamicznie rozwijającej się biomedycynie.