Komunikowanie informacyjne w świetle konceptualizacji pojęć „komunikacja” i „informacja”

Opublikowano
grudnia 14, 2025

Streszczenie

DEFINICJA POJĘCIA: Komunikowanie informacyjne to proces bezstronnego, precyzyjnego i mierzalnego przekazywania informacji w sposób eliminujący intencje perswazyjne, emocjonalne lub manipulacyjne. Łączy aspekty technologiczne (automatyzacja analizy danych, AI, big data) i społeczne (edukacja, administracja, nauka), zapewniając odbiorcom obiektywny dostęp do wiedzy, która jest potrzebna do podejmowania racjonalnych decyzji.

ANALIZA HISTORYCZNA: Pojęcie komunikowania informacyjnego ewoluowało wraz z rozwojem społeczeństw, od wczesnych form komunikacji, takich jak mowa i pismo, przez wynalezienie druku, po technologie cyfrowe. Każda innowacja technologiczna wzbogacała procesy przekazywania informacji, wpływając na rozwój struktur społecznych i gospodarczych.

UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Współczesne wyzwania komunikowania informacyjnego obejmują przeciążenie informacyjne, dezinformację oraz nierówności cyfrowe. Algorytmy personalizacji, choć zwiększają efektywność przekazywania treści, mogą prowadzić do powstawania „baniek informacyjnych” i polaryzacji społecznej. Problemem pozostaje również odpowiedzialność platform cyfrowych za treści oraz etyczne zarządzanie danymi użytkowników.

REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I REKOMENDACJAMI: Kluczowymi rekomendacjami są rozwój edukacji medialnej, która umożliwi krytyczne podejście do informacji, oraz wdrażanie regulacji prawnych, takich jak Akt o usługach cyfrowych, zwiększających odpowiedzialność platform cyfrowych. Ważne jest również promowanie globalnej współpracy w zakresie ochrony danych i przeciwdziałania dezinformacji. Komunikowanie informacyjne powinno być postrzegane jako dynamiczny proces, który wymaga interdyscyplinarnego podejścia, łączącego technologię, edukację i etykę.

Downloads

Download data is not yet available.

Bibliografia

Castells, M. (1996). The rise of the network society. London & New York: Blackwell Publishers.

Danesi, M. (2009). Dictionary of media and communications. London & New York: M.E. Sharpe.

Dobek-Ostrowska, B., Fras, J., & Ociepka, B. (1997). Teoria i praktyka propagandy. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.

Dobek-Ostrowska, B. (2006). Komunikowanie polityczne i publiczne. Podręcznik akademicki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Filipiak, M. (2004). Homo communicans. Wprowadzenie do teorii masowego komunikowania. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej.

Goban-Klas, T. (1999). Media i komunikowanie masowe. Teorie i analizy prasy, radia, telewizji i Internetu. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Jowett, G.S., & O’Donnell, V. (2012). Propaganda & persuasion. London & New York: SAGE Publications.

Kumaniecki, K.F., Menge, H., & Kopia, H. (1979). Słownik łacińsko-polski. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Lasswell, H.D. (1948). The structure and function of communication in society. W: L. Bryson (red.), The communication of ideas (s. 37–51). New York: Harper and Row.

Majewski, J. (2022). Pokój i wojna. Etymologiczne rozważania o komunikowaniu. Mediatization Studies, 6, 39–48. DOI: 10.17951/ms.2022.6.39-48

Pariser, E. (2011). The filter bubble: How the new personalized web is changing what we read and how we think. London & New York: Penguin Press.

Pomorski‑Mikułowski, J. (1988). Informacja i komunikacja. Pojęcia, wzajemne relacje. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich.

Rowan, K.E. (2003). Informing and explaining skills: Theory and research on informative communication. W: J.O. Greene & B.R. Burleson (red.), Handbook of communication and social interaction skills (s. 403–438). London & New York: Lawrence Erlbaum Associates.

Shannon, C.E., & Weaver, W. (1949). The mathematical theory of communication. Urbana: University of Illinois Press.

Wendland, M. (2012). Działanie komunikacyjne a przekazywanie informacji. W: E. Kulczycki & M. Wendland (red.), Komunikologia: Teoria i praktyka komunikacji (s. 137–148). Poznań: Wydawnictwo Naukowe Instytutu Filozofii UAM.