Komunikowanie polityczne
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International License.
Streszczenie
DEFINICJA POJĘCIA: Komunikowanie polityczne jako element komunikowania społecznego i publicznego oznacza proces wymiany komunikatów politycznych między podmiotami, których dotyczy tworzenie i prowadzenie polityki: szeroko rozumianymi aktorami politycznymi (zbiorowymi i indywidualnymi) oraz obywatelami/wyborcami, przy wykorzystaniu mediów (tradycyjnych i nowych).
ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Początek badań nad komunikowaniem politycznym datuje się na czas po II wojnie światowej, były to badania nad propagandą polityczną. Pojęcie zostało wprowadzone do literatury przedmiotu w latach 60. XX wieku – najpierw w ośrodkach w Stanach Zjednoczonych, a później w głównych ośrodkach akademickich Europy, w tym także Polski. Fundamentalny rozwój dyscypliny zarówno pod względem badań, jak i publikacji przypada na lata 90. XX wieku. Kolejne ważne momenty wiążą się z ukonstytuowaniem piątej i szóstej ery komunikowania politycznego.
UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Komunikacja polityczna jako składowa komunikowania społecznego jest pojęciem trudnym do jednoznacznego zdefiniowania. Autorskim zamysłem było ukazanie problematyki w świetle teoriopoznawczym (przegląd definicji), jak również przedstawienie ujęcia badawczego – w dwóch perspektywach badawczych: politologicznej i komunikologiczno-medioznawczej. Przybliżono także kierunki badań prowadzonych w Polsce, jak również poszczególne inicjatywy naukowo-badawcze.
REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I REKOMENDACJAMI: Rozwój komunikowania politycznego wymaga systematycznej refleksji zarówno w kontekście zachodzących relacji (aktorzy polityczni – media – obywatele), jak i rozwijających się w zmediatyzowanej sferze publicznej kanałów komunikowania. Kolejne ery komunikacji politycznej odsłaniają kierunki rozwoju mediów, polityki, społeczeństwa i człowieka.
Downloads
Bibliografia
Antoszewski, A., & Herbut, R. (red.) (1998). Leksykon politologii. Wrocław: Atla 2.
Dobek-Ostrowska, B. (2012). Komunikowanie polityczne i publiczne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Dobek-Ostrowska, B., & Wiszniowski, R. (2002). Teoria komunikowania publicznego i politycznego. Wrocław: Astrum.
Goban-Klas, T. (1998). Wstęp (do polskiego wydania). W: B. McNair, Wprowadzenie do komunikowania politycznego. Przeł. D. Piontek (s. 7–15). Poznań: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa.
Fras, J. (2005). Komunikowanie polityczne. Wybrane zagadnienia gatunków i języka wypowiedzi. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
Kolczyński, M. (2007). Strategie komunikowania politycznego. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego.
Łukasik-Turecka, A. (2023). Teoretyczne aspekty komunikowania politycznego. W: P. Kuca & W. Furman (red.), Komunikowanie polityczne w teorii i praktyce (s. 9–16). Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego.
Maj, E. (2010). Komunikowanie polityczne Narodowej Demokracji (1918–1939). Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej.
Marciniak, E. (red.) (2012). Komunikowanie polityczne. Wybrane zagadnienia. Studia Politologiczne, 25. Warszawa: Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Mazur, M. (2001). Marketing polityczny w prezydenckich kampaniach wyborczych w USA i Polsce [praca doktorska]. Katowice: Uniwersytet Śląski.
Michalczyk, S. (2022). Komunikowanie polityczne. Skrypt dla studentów dziennikarstwa i komunikacji społecznej oraz politologii. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego.
Piontek, D. (2011). Komunikowanie polityczne i kultura popularna. Tabloidyzacja informacji o polityce. Poznań: Wydawnictwo Naukowe WNPiD UAM.
Pisarek, W. (2006). Słownik terminologii medialnej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas.
Ulicka, G. (1996). Wpływ marketingu politycznego na zmiany w życiu publicznym państw demokratycznych. W: T. Klementewicz (red.), Trudna szkoła polityki. Szanse, ryzyko, błąd (s. 11–25). Studia Politologiczne, 1. Warszawa: Elipsa.
Walecka-Rynduch, A. (2019). MediaEgo w MediaPolis. W stronę nowego paradygmatu komunikowania politycznego. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego.
Wolny-Zmorzyński, K., Doktorowicz, K., Płaneta, P., & Filas, R. (red.) (2024). Leksykon terminów medialnych. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.
