DEFINICJA POJĘCIA: Komunikacja interpersonalna to porozumiewanie się bezpośrednie lub pośrednie między co najmniej dwiema osobami, nadawcą i odbiorcą, w którym znaczenie mają kontekst oraz kompetencje językowe i komunikacyjne. Zwykle przebiega na poziomie werbalnym i niewerbalnym, a jej skuteczność opiera się na wspólnocie znaczeń między osobami.

ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Właściwe badania nad komunikacją zaczęto prowadzić na początku XX w. Najpierw dotyczyły transportu, następnie – w miarę rozwoju prasy i ośrodków wielkomiejskich, a dalej ewolucji totalitaryzmów oraz manipulacji masami – zainteresowano się komunikacją masową. W latach 60. nastąpił rozwój głównych gałęzi badań: empirycznej i krytycznej, kulturowo-semiotycznej i determinizmu technologicznego. Obejmują one wszystkie kluczowe obecnie teorie dotyczące komunikacji.

UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Komunikacja interpersonalna jako najczęstsza forma komunikacji jest pojęciem interdyscyplinarnym, w jej analizach uwzględnia się naturę procesu, jego składowe, społeczny i kulturowy kontekst, kompetencje językowe i komunikacyjne, cechy psychologiczne uczestników oraz poziomy werbalny i niewerbalny. Na tej podstawie powstało wiele modeli i teorii komunikacji o charakterze deskryptywnym czy funkcjonalnym, są one komplementarne i dostarczają kompleksowej wiedzy na temat komunikacji w ogóle.

REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I ­REKOMENDACJAMI: Budowanie wspólnoty komunikacyjnej opiera się na znajomości zasad komunikacji, które implikują jej uniwersalność i skuteczność. Ponieważ komunikacja stanowi podstawę interakcji międzyludzkich na różnych płaszczyznach, w nauce o komunikowaniu powstały koncepcje o praktycznych implikacjach, skupione na konkretnych problemach komunikacji.